
Psikolog, Lohusa Doulası, Bebek Gelişim Uzmanı ve Anne Destek Grupları rehberiyim.
Aile Çemberi’ni kurmamın sebebi çok kişisel.
Üç çocuğumdan ilkini 2013 yılında erken doğumla kucağıma aldığımda ailem uzaktaydı. Yanımda eşimden başka yardım edecek tek bir kişi bile yoktu.
Yıllarca kariyerime odaklanmış, her şeyi organize eden, her probleme anında çözüm üreten o güçlü kadındım ben. Ve birdenbire kendimi evde, kucağımda yenidoğan bebeğimle yapayalnız, tamamen kaybolmuş hissettiğim lohusalığın içinde buldum. O günler hep benden birkaç yıl önce doğum yapmış arkadaşlarımı düşündüm. Hiçbirinin o dönemde yaşadıklarını gerçekten anlamadığımı farkettim. Ama neden kimse lohusalık süreci ile ilgili bir şey söylememişti? Kimse bana bu dönemin sadece bebek bakımıyla ilgili olmadığını; bedenim, duygularım, kimliğim ve destek ihtiyacımla da derinden ilgili olduğunu söylememişti.
İşte tam olarak o çaresizlik hissi ve yaşadığım lohusalık süreci beni bugünkü işime getirdi.
Aile Çemberi’nde amacım, annelere mükemmel bir lohusalık vaat etmek değil. Amacım, doğumdan sonraki ilk haftalara daha bilinçli, daha sakin ve ihtiyaçları olan destekle girmelerine yardımcı olmak.
Kendinizi ve bebeğinizi daha iyi anlamanız, kendinizi daha az suçlamanız, eşinizle daha açık konuşabilmeniz ve bu yeni hayata daha sağlam bir destek sistemiyle başlayabilmeniz için buradayım.
Annelere sadece bilgi vermiyorum; o bilgiyi kendi hayatlarına nasıl taşıyacaklarını birlikte keşfediyoruz.
Anne desteklendiğinde, bebeğe daha sakin ve güvenli bir şekilde yanıt verebilir. Önce anneye bakmadan bebeğe bakmak mümkün değil.
Anne destek çemberlerinde gördüğüm en güçlü iyileşme — "demek ki yalnız değilmişim" cümlesinde başlıyor.
Hedef mükemmellik değil; bağ kurabilen, kendine şefkat gösterebilen bir anne olmak.