Neden Kimse Birşey Söylemedi?
İlk bebeğimi kucağıma aldığımda, yıllardır doğum yapan arkadaşlarımı düşündüm. Hiçbirini anlamamıştım. Neden kimse bir şey söylememişti?
Ailem uzaktaydı, yanımda yardım edecek tek bir kişi bile yoktu. Yıllarca kariyerime odaklanmış, her şeyi tıkır tıkır yöneten, organize eden, her probleme anında çözüm üreten o güçlü kadındım ben. Ve birdenbire kendimi evde, kucağımda yenidoğan bebeğimle yapayalnız, tamamen kaybolmuş hissettiğim o lohusalık kafasının içinde buldum. Kimse bana bu dönemin bu kadar sarsıcı olabileceğini, lohusa depresyonunun kıyısından döneceğimi söylememişti.
İşte tam olarak o çaresizlik hissi ve yaşadığım lohusalık süreci beni bugünkü işime getirdi.
Bugün bir lohusa doulası, ebeveyn eğitmeni ve anne destek grupları destekcisiyim. Bebek ipuçlarını okuma, güvenli bağlanma, duyarlı ebeveynlik ve lohusa bakımı alanlarında uluslararası sertifikalara sahibim. Hatta Türkiye'deki tek sertifikalı Dunstan Bebek Dili (bebeğin ağlama seslerinden ne istediğini anlama) eğitmeniyim. Ama aldığım tüm bu uzmanlık eğitimlerinin ötesinde, yaşayarak öğrendiğim çok net bir gerçek var: bu süreci anneler ve eşleri icin zor yapan şey bu döneme ruhsal ve fiziksel olarak hazırlıksız yakalanmak.